İlkokula gittiğim yılları hatırlıyorum, tatiller uzun gelirdi, arkadaşlar özlenirdi ve en nihayetinde okulun açılması dört gözle beklenirdi. O günleri özlüyorum şimdi.Değişen sadece zaman değil belliki, bizlerde kapıldık zamanın su gibi akıp giden karmaşasına, sürükleniyoruz geleceğe.Gelecekte ne olacağıysa meçhul, meçhule gidiyoruz hep birlikte... İstemsiz olarak düşünüyorum geleceği. Aslında geleceği düşünmek bana çok garip geliyor, hatta bir miktar komik bile diyebilirim. Sebebini bilmiyorum ama hakkında hiçbir şey bilmediğimiz bir şeyi merak etmek çok cazip olduğundan olsa gerek kendimizi geleceği düşünmeye odaklıyoruz.Ya da geçmişimizden sıyrılamıyoruz, bunun geçmişimizi çok iyi bildiğimizle alakası olduğunu düşünmüyorum zira geçmişimizi de bilmiyoruz biz. Peki şu anı neden hiçkimse düşünmüyor. Oysaki hayat geçmişten ve gelecekten ibaret değil, hayatımızda yaşadığımız anlarımız var. Anlarımız hem geleceğimiz hem de geçmişimiz ama anlaşılan bizler ne geçmişimizde yaşamayı biliyoruz ne de geleceğimizde. Bizler anımızı yaşamayı bilmiyoruz; kısacası yaşamayı. Bizler sadece vakit geçiriyoruz dünyada, hepimiz vaktimizin gelmesini bekliyoruz. Sürekli keşkeler koyuyoruz önümüze, geçmişe ve geleceğe dair.Hayatımız onlara göre sürüp gidiyor, farkına bile varmıyoruz.Hayatımızı yönetmeyi bilmiyoruz. Sadece kendi iyiliğimiz, kendi huzurumuz için insanları kullanıyoruz ama biz mutlu olmasını da bilmiyoruz ki. İnsanları kırıyoruz, dövüyoruz, öldürüyoruz; vicdan muhasebesi bile yapmıyoruz. Sonra övünüyoruz kendimizle, insanlığımızla övünüyoruz.Kıymetini bilmiyoruz hiçbir şeyin, hiçkimsenin başta da kendimizin. Bir de isyan ediyoruz dünyaya, tüm sorunları dünya yaratmış gibi, dünyanın bize kastı varmış gibi.Tüm dünyayı karşımıza alıyoruz, kimse umrumuzda bile olmuyor, zaten başta insan kendini umursamazsa dünya umursasa kaç yazar. Her insanın bir aklı var ama akıl kullanılmadıktan sonra ne işe yarar ki! Aslında hepimiz gören körleriz, duyan sağırlarız.Ne kadar ilginç değil mi, üzerine bastığımız toprak? Hayat bu aslında, hayat büyük bir zıtlıklar bütünü. Geçmiş gelecek, doğrular yanlışlar var ve daha nicesi... Hayatı tek yönlü yaşadığımızdan çıkamıyoruz işin içinden.Hayatta hayata karşı dik durabilmek için olduğu gibi kabul etmeliyiz onu; bugünüyle yarınıyla, doğrusuyla yanlışıyla, eksiğiyle fazlasıyla... Hayatı kabul etmek demek hayatta olan her şeyi onaylamak değil elbet; ama yaşanan olaylara gözlerimizi, kulaklarımızı kapatmak da hiç akıl karı değil. İnsanız biz, heykel gibi durmaya gelmedik bu dünyaya. Hepimizin hakları var, en büyük hakkımız da düşünmek, sorgulamak her şeyi, hatta kendimizi bile.Düşünmeyi öğrenmeli insanoğlu, savaşmalı barış için gerekirse kendiyle. Ve öğrenmeli yaşamayı...
evet,malesef sahip olduklarımızın kıymetini bilmiyoruz,hayat mutluluğu aramakla geçiyor ama hiçkimse aradığı mutluluğa sahip olamadan göçüp gidiyor.Aslında bulmuştur da bunun farkında değildir herkes.güzel yazı.tebrikler
umut zaten sizin içinizde her daim var o ışığı yakmanıza yardımcı olduysam ne mutlu bana . Allah güzellikler ve yüreğinizce aydınlık günler bahşetsin..
6/9/2008 - sevine coşa yaşayan insandan trajik olan insana
Yazan: ismi isimsiz olan kişi
bu yazını okurken aklıma dostoyevski'nin batı düşüncesini sarsan o yıkıcı romanı zapiski iz podpolya (yeraltından notlar) geldi. nietzsche'de bana insanlık için bir şeyler öğreten tek kitap demiştir bu ser için. oradaki esas oğlan gibi yakarıyorsun sanki sen de. biz kaygılarla yaşayan çürük bir nesiliz/ama bu epey uzun zamandır bçyle eskiden beri. delicesine kaygılar taşıyan insanlarız, her şeyi kontrol ederek yaşıyoruz ama buna mecburuz. zira ileride bir süprüntü olmak istemiyorsak başka şansımız yok. fight club'ta taylor durden ne diyordu kulüpteki insanlara aşağı yukarı: bizler yok olmuş bir nesiliz. çocukken ve ilk gençlik çağlarımızda hayaller kurarız, umutlar taşırız fakat büyüyüp gözlerimiz açıldıkça her şeyi gözlerimizle daha net görürüz ve çocukluk umutlarının bir düşün ötesine geçemeyeceğini anlarız.
bu büyük bir travmadır yaşayanın kendisi açısından. böcek bile olamamak.
antik çağlarda insanlar sevine coşa yaşarlarmış. şmdi bu şekilde yaşayamazsın. eğer buna kalkışırsan sistem içinde öğütülür, sindirilirsin. boş kuruntulardan ibarettir bunlar.
Haklısın gelecek için meşgulken bu anın mutluluğunu unutmamalıyız.Ama hayat sadece o "an"dan ibaret değil ki.Ne zamana kadar vaktimiz var belli değil ama gelecek için bir şeyler yapmalıyız.İyi anlar için ortam hazırlamalı insan.Bunu yaparken de referans noktamız geçmiş olmalı,yoksa hataları tekrarlarız.
Bence hayatı öğrenmenin en güzel yolu üçüncü bir göz edinmek kendine.Vücudunun dışında bir yerlerde,akılla bağlantılı bir göz. Çalışırken,maç izlerken, yemek yerken ,otobüsteyken ... Hep dışarıdan kendimizi izlememizi sağlayacak bir göz. O göz bizim en objektif duyumuz olurdu ve bize doğru yolu gösterecek en güzel şeydir o. Bağırıp çağırırken izlesek kendimizi,aptalca şeylere sinir olurken izlesek, kötü işlere girişirken izlesek... Yapar mıyız gerçekten bunları,devam eder miyiz yoksa bırakır mıyız gördüğümüz anda?
Bence anı yaşamak kadar gelecek için çalışmak da önemli... Çünkü gelecek dediğin bu yazıyı okuduğun andan sonraki an kadar yakın aslında...
Hımmmm!...
Bir Kimya Mühendisliği öğrencisi için,gerçekten başarılı bir çalışma.
Hem konu ilginç, hem de edebiyatın tüm güzellikleri sergilenmiş yazıda.
Noktalara, virgüllere, noktalı virgüllere dikkat ettim, gerçekten başarılı bir çalışma.
Cümleler de okadar akıcı kılmış ki yazıyı,
insan ne zaman başlayıp, ne zaman bitirdiğini anlayamıyor.
Konu hakkında yorum yapmayayım ama, sadece çok hoş bir öz eleştiri olduğunu yazmadan da geçmeyeyim.
Keşke parağraflar biraz daha çok olsaydı.
O zaman daha tatlı olacaktı.
Elinize sağlık diyorum.
Sizi okumak hep zevk verdi, yine de öyle olacak zannediyorum.
Başarılar öğrenim hayatınızda.
Az buçuk meslektaş da sayılırız.İki yıl okumuştum Kimya Mühendisliği bölümünde zira.
merhabalar öncelikle yorumun için sağol canım :)
güzel ve akıcı bir yazıcı olmuş eline sağlık.
insan hayatını yaşarken geçmişini unutmadan geleceğe çok fazla takılmadan emin adımlarla anı yaşamalı bence.
((anı yaşamak)) içinde bulunduğumuz saat diliminin kıymeti bilinmeli.
tabii her zaman yapamayabiliyoruz.
özellikle ben geçmişten bir türlü sıyrılamıyorum.
sıyrılamamakla kabullenmemek aynı şeymi acaba.
hemen hemen aynı şey sanırım.yaşanan durumu kabul etsem,
dünü değil bugünü veya yarını düşünürüm değilmi. :P
değişiik bi konuya saptım sanırım upsss :D
ama öyle be dermancım...
hani bi söz vardıya, ''hayat sana ekşi limonlar sunuyorsa sende tekila ve tuz iste''
yani yaşmadakileri kabul etmek gerek ama pembe gözlüklerle dolaşarak değil.
yazın çok güzeldi görüşürüz yine canım hoşçakal...
ABRAXAS'IN DÜNYASINA HOŞ GELDİN!!!
Bir girdin mi dünyama bir daha çıkış yok, tüm kapılar kapalı ardına kadar. Ama korkma ne kelepçelerim var ellerine takacağım ne de prangalarım var ayakların için. Benim bir kalbim var, orada da herkese yer var fazlasıyla, anlayacağın oldukça büyük. Ben sıkıldıkça bir şeyler karalıyorum, aslında bir şeyler yazmak için sıkılmam da gerekmiyor. Evde herkes uyurken içim içimi yiyor adeta, uyuyamıyorum. Ev halkına ayıp olmasın diye yatağıma uzansam da dayanamayıp kalkıyorum. 2 de yatağa mı girdim, 3 de bilin ki kalkıp yazmaya başlamışımdır. Garip bir şahsiyetim ama olsun, alışırsın kolayca. Çok zorlamam seni, ama yok ben istemiyorum ne senin yazılarını, ne blogunu dersen o zaman da kaçışın yok bir yere. Kalbimde yine yerin olur ama hüzünler bölümünde ben kendimi yer dururum, yine gelmedi diye;
Neyse bu kadar duygusallık yeter bana.
İstiyorum ki herkes bir şeyler okusun, yazsın da şu cehaletimiz bir şekilde ortadan kalksın. Toplum olarak rahatlayalım artık. Sadece bloglar için değil sözüm, hiç durmadan bütün gün bloglarda gezinmenin de bir mantığı yok, sen de eline geçen her şeyi oku işte kardeşim! Arada da okuduklarını ya da yazdıklarını paylaş bizlerle.
Benim de genelde yazdığım şeyleri çıkarıp da birilerine gösterecek kadar cesaretli olduğum söylenemez ama sanal ortamda işler değişiyor.
Ben de o an içimden geçenleri ufak bir makine parçasına dolduruyorum...
Ufak mı dedim??? -Pardon... :)))
Bu 'ufak' makine parçası sayesinde blogcu da aksitabraxas linkine tıklayan herkes yazdıklarımı okuyabiliyor.
Sanırım bu şekilde kendimle ve yazılarımla ilgili olarak çok daha büyük bir iş yapmış oldum ve bunu düşünmek bile beni gerçekten mutlu etmeye yetiyor.
Umarım SEVGİLİ OKUYUCU, seni de mutlu edebilme maharetini gösterebilirim.Kendime başarılar dilerken, senin de blogumda iyi vakit geçirmeni dilerim; tekrar DÜNYAMA HOŞ GELDİN!!!!
