yoruluyorum, çok yoruluyorum artık... elimde değil, sözüm geçmiyor ruhuma, zihnime... sinirlerim alt üst olmuş, dinlemiyor beni, karşı çıkıyor her daim. acı çekiyorum, bunun çaresi beni benden kurtarmak, bunun çaresi ben... ben başaramıyorum, kurtulamıyorum... çırpınıyorum derin sularda, kimse yok, suya atlayıp da beni kurtaracak... dipsiz bir uçurumdayım, düştü düşecek... kimse yok beni çekip çıkaracak. bir ben varım, varlığımla yokluğum bir... battıkça batıyorum, nefes alamıyorum, göremiyorum, duyamıyorum... yok oldum ben de tüm duyularım gibi, kimliğim gibi yok oldum, koskocaman bir gölge var şimdi yerimde... yerimde yeller esiyor, gölgem bile batıyor artık... onu durduramıyorum, yapacak bir şey yok... bırakıyorum kendimi... umutsuzca, umutsuzca bırakıyorum gölgemi oracıkta tüm tükenmişliğime... sessizliğe, soğuğa ve karanlığa bırakıyorum kendimi...
ABRAXAS'IN DÜNYASINA HOŞ GELDİN!!!
Bir girdin mi dünyama bir daha çıkış yok, tüm kapılar kapalı ardına kadar. Ama korkma ne kelepçelerim var ellerine takacağım ne de prangalarım var ayakların için. Benim bir kalbim var, orada da herkese yer var fazlasıyla, anlayacağın oldukça büyük. Ben sıkıldıkça bir şeyler karalıyorum, aslında bir şeyler yazmak için sıkılmam da gerekmiyor. Evde herkes uyurken içim içimi yiyor adeta, uyuyamıyorum. Ev halkına ayıp olmasın diye yatağıma uzansam da dayanamayıp kalkıyorum. 2 de yatağa mı girdim, 3 de bilin ki kalkıp yazmaya başlamışımdır. Garip bir şahsiyetim ama olsun, alışırsın kolayca. Çok zorlamam seni, ama yok ben istemiyorum ne senin yazılarını, ne blogunu dersen o zaman da kaçışın yok bir yere. Kalbimde yine yerin olur ama hüzünler bölümünde ben kendimi yer dururum, yine gelmedi diye;
Neyse bu kadar duygusallık yeter bana.
İstiyorum ki herkes bir şeyler okusun, yazsın da şu cehaletimiz bir şekilde ortadan kalksın. Toplum olarak rahatlayalım artık. Sadece bloglar için değil sözüm, hiç durmadan bütün gün bloglarda gezinmenin de bir mantığı yok, sen de eline geçen her şeyi oku işte kardeşim! Arada da okuduklarını ya da yazdıklarını paylaş bizlerle.
Benim de genelde yazdığım şeyleri çıkarıp da birilerine gösterecek kadar cesaretli olduğum söylenemez ama sanal ortamda işler değişiyor.
Ben de o an içimden geçenleri ufak bir makine parçasına dolduruyorum...
Ufak mı dedim??? -Pardon... :)))
Bu 'ufak' makine parçası sayesinde blogcu da aksitabraxas linkine tıklayan herkes yazdıklarımı okuyabiliyor.
Sanırım bu şekilde kendimle ve yazılarımla ilgili olarak çok daha büyük bir iş yapmış oldum ve bunu düşünmek bile beni gerçekten mutlu etmeye yetiyor.
Umarım SEVGİLİ OKUYUCU, seni de mutlu edebilme maharetini gösterebilirim.Kendime başarılar dilerken, senin de blogumda iyi vakit geçirmeni dilerim; tekrar DÜNYAMA HOŞ GELDİN!!!!
