AbRaXas

Saçmalıklar Silsilesi

Sun, 19 Apr 2009 20:55:00 +0300

Uzun süredir blogumu boşlamıştım; ailevi nedenler, arkadaşlarla yaşanan birtakım problemler, sınavlar vs. derken doğru dürüst yazı yazamamıştım. Malum bir de diğer blog var. Yazdıklarımı da orada yayınlamışım hep. Bir de baktım ki burada kimse kalmamış, ne gelen var ne giden.
Aslında 'blogcu' benim ilk göz ağrım. Çünkü blog camiasıyla tanışmam bu blog sayesinde olmuştu. Genelde blogcular tarafından pek tutulmasa da ben severim 'blogcu'yu. Hani ilkler hep özeldir derler ya bu da onun gibi bir şey olsa gerek. E bir de işin teknolojik boyutundan çok fazla anlamıyor olmam var. Hep bahsedilen 'blogcu'nun eksiklerinin birçoğunu fark etmiyorum doğal olaraktan.
Artık eskisi kadar çok blog da takip edemiyorum. Seçici olmaya başladım sanırsam. Herkes için zaman değerlidir, benim için de öyle. Yaşadığım son tatsızlıklardan sonra buna daha da çok önem verir oldum. Seçicilik derken neyi kastettiğimi aslına bakarsanız şuan ben de bilemiyorum. Belki tamamıyla özgün içerikli blogları arıyor olmam şeklinde açıklayabilirim bu durumu. Video içeren bloglara pek girmemeyi tercih ediyorum. Ordan burdan şiir, hikaye, deneme vs. ekleyenlerin bloglarını okumak da sıktı açıkçası. Haaa içeremez mi? Tabiki olabilir ama blog tamamen alıntılardan oluşuyorsa bunun bir anlamı yok benim açımdan.

İngiltere'nin Yeni Yıldızı_Susan Boyle

Sat, 18 Apr 2009 09:21:00 +0300

Geçenlerde İngiltere'de yayınlanmakta olan Britains Got Talent, Türkçe adıyla "İngiltere Yıldızını Arıyor" adlı yarışma programını izlerken resmen şoka girdim. Susan Boyle adında 47 yaşındaki bir kadın elemelere katılmak amacıyla geliyor, aslına bakarsanız insanlar tarafından pek de tınlanmıyor ve hatta alay konusu oluyor.
Hangi şarkıyı söyleyeceği sorulduğu zaman karşılığı I Dreamed a Dream. Offf diyorum yaa. Les Miserables müzikalinden oldukça ünlü bir şarkı. Şarkıyı Judy Kuth'dan dinlediniz mi bilmiyorum ama dinlediyseniz zaten ne kadar mükemmel seslendirdiğini göreceksiniz. Ben izlerken tüylerim diken diken oldu.
47 yaşındaki bir kadından o sesin çıkabileceğini açıkçası hiç tahmin etmemiştim. Zaten kadın daha şarkının ilk kelimesini söylediği anda insanlar büyülendi diyebilirim. Tüm seyirciler şarkıyı başından sonuna kadar ayakta dinlediler ve en sonunda da jüri üyeleri de dahil olmak üzere ayakta alkışladılar. E böylelikle jüriden de geçti Susan Boyle. Zaten şarkıyı söylediği sırada bile jüri üyelerinin gözleri dolu doluydu. Gerçekten mükemmel bir şekilde seslendirdi. Sizlerin de izlemenizi tavsiye ederim. İnternette bulunan videolar tamamıyla İngilizce ama eğer ingilizce bilmiyorsanız da izleyin. Çünkü konuşmalar, jest ve mimikler oldukça belirgin ve herkesin anlayabileceği türden.

Suyun Ticarileştirilmesine Hayır!

Sun, 15 Mar 2009 20:27:00 +0200

5.DÜNYA SU FORUMUNA KARŞIYIM!!!

Bugün önemli işlerimiz olacak siz okuyucularla birlikte. Öncelikli göreviniz: Su platformu sitesine giriyorsunuz, oradaki yazıları doğru dürüst okuyup bilgi sahibi oluyorsunuz. Hatta ve hatta anneniz, babanız, kardeşiniz, teyzeniz, halanız, arkadaşlarınız falan filan hepsine de okutuyorsunuz. Neden? Çünkü günümüzün en önemli konusu, aynı zamanda da sorunu: Su.
Su hakkında ve suyun ticarileştirilmesi hakkında bildiklerinizi gözden geçirmek, bilmediklerinizi öğrenmek için okumanız, okumamız, okutmamız şart. Bu sadece benim sorunum değil, hepimizin sorunuysa eğer çözüm için herkesin duyarlı olması gerekir. Ana sayfanın sağ üst köşesinde etkinlik takvimi yazan bir yer var, ilginizi çekerse muhakkak o kısma da göz atın. Bu büyük bir organizasyon, öyle dandirik bir link de vermedim yani buradan da organizasyonun hangi çevreler tarafından desteklendiğine bakabilirsiniz.
Ben bu konuda uzman olmasam da suyun ticarileştirilmesine karşıyım ve aynı zamanda 5.si Türkiye'de düzenlenecek olan Dünya Su Forumuna da...Bu konuda insanların ciddi anlamda bilinçlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Geçtiğimiz hafta katılmış olduğum seminerlerden birinde konuyla ilgili bilgi edinme imkanım oldu ve bu önemli konuyu siz sevgili ok.. ( devamı )

Mustafa Balbay Tutuklanmış!

Fri, 06 Mar 2009 21:04:00 +0200

Sinir oldum resmen. Bir türlü yazmaya vakit bulamamıştım, fırsattan istifade oturdum yazmak için.
Bilirsiniz birçok yazımda ifade etmişimdir, Mustafa Balbay hayranlığımı.
Ergenekon soruşturması kapsamında ek ifadeleri alınmak üzere adliyeye götürülen Cumhuriyet Gazetesi Ankara Temsilcisi Mustafa Balbay ile Neriman Aydın, sevk edildikleri mahkeme tarafından tutuklanmışlar. Mustafa Balbay'ın 'Anayasayı silahla değiştirmek suçlamasıyla tutuklandığı' ve Metris Cezaevi'ne gönderildiği de bilgiler arasında bulunmakta...
Yıllardır Mustafa Balbay'ın yazılarını, kitaplarını ve televizyon programlarını takip eden birisi olarak Mustafa Balbay'ın böyle bir olaya maruz bırakılmasının çok üzücü ve çok düşündürücü olduğunu söylemek istiyorum.
Hikmet Çetinkaya'da bu konuyla ilgili olarak bir açıklama yapmıştır: "Mustafa Balbay, 9 ay önce tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. Ve tutuksuz yargılanacaktı. Henüz ortada bir iddianame yok. 9 aylık süre içinde ne değişti orasını bilmiyoruz. Bildiğim bir şey var; Mustafa Balbay bir gazeteci ve yeri yurdu var. Hergün gazetesine geliyor ve köşesini yazıyor. Ankaralı gazeteciler hem siyasi hem askeri bürokrasiye giren ve yazı yazan insanlar. Bu sekiz aylık sürede ne oldu? Yeni kanıtlara mı gidildi burasını bilmiyoruz. Mustafa Balbay'ın evinde veya çalışma odasında ne vardır? Kitapları, belgeleri, gazete kupürleri vardır. Mustafa Balbay'ın toprak altına gömdüğü ne silah vardır, ne bombası vardır. Balbay, Cumhuriyetçidir, .. ( devamı )

OLASILIK_SIZ

Tue, 20 Jan 2009 11:53:00 +0200

Adam Fawer başyapıtı diye söze başlasak herhalde yeteri kadar açıklayıcı olur ancak ben utanmaz ve arlanmaz bir insan olduğumdan kitabı kendi çapımda yorumlayıp sizlerin de bu yorumlara katılıp katılmayacağınızı göreceğim bu yazıda ya da göreceğiz ya da onun gibi bir şeyler...
Öncelikle Adam Fawer hakkında kısa bir bilgi vermek istiyorum. Misal Adam Fawer kimdir?
Efendim kendisi 1970 doğumlu Amerikalı bir yazar ve Pennsylvania Üniversitesi İşletme Bölümü mezunu. Ayrıca Stanford Graduate School Of Business'da MBA'de yapmıştır. Sony Music, J.P.Morgan vs. gibi çeşitli şirketlerde çalışmıştır. Şimdi ise eşi Meredith ve oğulları Phineas'le New York'ta yaşamaktadır.
İki adet kitap yazmıştır:
- Olasılıksız
- Empati
Gelelim kitabımıza:
Olasılıksız yaklaşık bir yıldır çok istediğim halde okumaya bir türlü fırsat bulamadığım
kitaplardan birisiydi. İki gün önce kitabı elime aldım ve bırakamadım. Bunun örnekleri çok fazla yok benim için. Dolayısıyla hemen sizlerle de paylaşmak istedim düşüncelerimi.
Kitabın arka kapağında "BİTİRMEK İÇİN YARINI, BAŞKASINA ANLATMAK İÇİN BİTİRMEYİ BEKLEMEYECEKSİNİZ." yazıyordu. Kitap sözünde durdu,.. ( devamı )

Hayatımdaki "i ve k"lar

Fri, 09 Jan 2009 14:37:00 +0200

Öncelikle bugün canım ciğerim, biricik kardeşimin doğum günü. Umarım her zaman mutlu olur, az sonraki konumla alakalı olacağı için yazmakta fayda var, kardeşim genetik okumakta. Heyhat!!! İsterdimki ben çektim, o çekmesin ama ne yapalım hayat böyle.
Gelelim konumuza...
Efendim bugün düşündüm taşındım, dedim benim hayatımı neler şekillendiriyor, nelerle uğraşıyorum, ne yapıyorum vs.
İşte monotonlaşmış bir hayat, çık evden okula git. Okuldan çık eve git. Olmadı bir Eminönü yap ki her zaman söylerim Eminönü'ne aşık bir insanım. Ne biliyim git bir Taksim'e yemeğini ye bir şeyler iç, gir bir sinemaya...
Şimdi metrobüs de var, okulun önünden kalkıyor hem de ilk durak. Bin metrobüse koş Mecidiyeköy'e, Cevahir mevahir sil süpür hepsini. Ondan sonracığıma tiyatro biletini al git izle oyununu falan falan sallama bir hayat.
Zaten bunu hepimiz biliyoruz. Böyle hayat mı olur be!
Sonra düşünmeye devam ettim. İlginç bilgilere ulaştım kendi çapımda. Mesela 1. sınıftan itibaren girdiğim ve gireceğim derslere bak şimdi: Analitik, Anorganik, Organik, Matematik, Fizik, Nümerik, Teknik İngilizce, Teknik Resim, Anorgan

Eurovision Şarkı Yarışması (ESC)

Thu, 08 Jan 2009 13:24:00 +0200

İnternette ziyaret ettiğim hemen hemen her sitede 2009 Eurovision Song Contest, Hadise ve "Düm tek tek" başlıklarına rastlamaktaydım. ESC'yi iyi hem de çok iyi takip eden bir izleyici olarak birçok yere görüşlerimi yazdım. Bloguma yazmadığımı fark edince de kolları sıvadım.
Yılbaşı günü malum kaza olunca evde kalmak zorunda kaldım. Gece de Hadise'yle neşem yerine geldi diyebilirim. Ben de şarkı 27 Aralık günü yayınlanacak diye hatırladığım için dinleyemedim diye üzülüyordum. Herneyse fırsattan istifade gece şarkıyı dinledim.
İlk izlenimlerin her zaman çok önemli olduğuna inanırım. Benim ilk izlenimim olumlu yönde. Ancak şarkı o kadar erken çıktı ki 1. olur, 3.olur, 5. olur gibi bir yorum yapmak bana doğru gelmiyor. En azından şimdilik.
Daha birçok ülkede yarışmaya bırakın şarkılarını ne zaman yapacaklarını kimin katılacağı bile belli değilken "Bu sene kesin..."le başlayan yorumları çok saçma buluyorum. Durun yahu, bir şarkılar belli olsun. Yarışmaya bir ay kala bütün şarkıları bir dinleyin, çekilecek klipleri izleyin. Nedir bu acele?
Ama finale kalacağımız konusunda kesin yorum yapabilirim. Orada bir problem yok.
------
Ben her sene bu şekilde yapıyorum hatta liste falan hazırlıyorum, dedim ya ciddi takip ediyorum.
Hadise'nin şarkısı çok güzel ama başta da belirttiğim gibi şarkı çok erken çıktı. Dolayısıyla yarışmaya kadar şarkıda muhakkak değişiklikler yapılacaktır. Bu her sene yapılan bir şey zaten.
Geçen gün arkadaşlarla bu konuyu konuşurken de bu cümleyi söylemiştim.. ( devamı )

Büt Büt Atıyor Kalbim...

Wed, 07 Jan 2009 17:54:00 +0200

Bir şey yazıcaktım ama unuttum ne yazacağımı. Zaten canım sıkkın, finaller başladı. Tam gaz ders çalışıyorum. 7/24 desem kesinlikle ve kesinlikle yanlış olmaz. Ama bu sene garip bir rahatlık var üzerimde. Dersler ağır, sorular zor ama sanki çok mükemmel bir zekaya sahipmişim gibi bütün derslerden geçeceğim edalarındayım. Sonuç ne diye sorarsanız, üç gün içinde olduğumuz üç sınavın ikisinden bütünlemelere kalacağım. (Zaten üçüncü sınav da ekonomi, yok artık ondan da kalmam, o kadar düşmedik daha. zaten seçmeli ders.)

Hadi analitik neyse, o zaten Allah'ın emri ama diferansiyelden çok umutluydum.
Emre Hocama sesleniyorum buradan:
-Hocam resmen ters köşe yapmışsınız yahuuuu!!!!
---------------
Emre hocam sağolsun bize sınavdan önce sorular verip, sınavda da o sorulardan üç tanesini aynen soracağını söyledi. (Söylemiştiniz hocam!) Bir soru da dışarıdan sorulacaktı ki işin püf noktası bu. O soruyu yapan havada karada geçer zaten sınavı. Herneyse, sınavda sorular dağıtıldığında sorulara önce bir göz gezdirdim. Baktım soruların hiçbirini daha önce görmemişim.
O sırada sınıfta bir uğultu oluyor zaten.
Sorular da ingilizce, okumaya üşeniyorum hocanın sorduğu yorum sorularını nasılsa yorumlayamayacağım için. Daha sonra hiçbir şey yapamayınca diyorum, boş oturmaktansa okuyayım şu soruları. O zaman beynimdeki kısa süreli dalgalanmadan sonra yorum sorusu sandığım şeylerin aslında öyle olmadığını g&o.. ( devamı )

Bugün Bana Araba Çarptı!

Wed, 31 Dec 2008 18:43:00 +0200

Evet, yanlış görmüyor yanlış okumuyorsunuz. Bugün bana araba çarptı. Kelime oyunu falan da yapmıyorum, altından ne çıkacak diye düşünmenize de gerek yok. Bildiğiniz bizi bir yerden başka bir yere götürme işlevi gören araç çarptı. Verilmiş sadakam varmış, diyorum.
Aslında anlatmaya dünden başlamak istiyorum, çünkü dün bindiğim otobüsün de tekerleği patladı ve rampaya çok yakın, E-5 otoyoluna çıkmak üzereydik. Bu sırada bir ses geldi o sırada da yanımızdan bir kamyon geçiyordu hızlı bir şekilde. Anam, dedim kamyonun lastiği patladı, meğersem patlayan lastik kamyona değil, benim de içinde bulunduğum otobüse aitmiş.
İstanbul'un karlı havasında birer birer otobüsten indik. Zaten o gün okula patır patır gideceğim belli olmuştu.
Gelelim bugüne... Aslında bugün okula gitmek gibi bir niyetim yoktu; ancak organik kimya hocamız ödevlerin en geç çarşamba günü getirilmesini istediği için mecburiyetten okulun yolunu tuttum. Normalde hiç inmediğim durakta sırf fotokopicilere bir an önce gidip hazırlamış olduğum ödeve spiral vs. yaptırmak için indim. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm...derken sıra karşıya geçmeye geldi. Tabi arabalar vızır vızır geçtiği için olduğum yerde durup arabaların geçmesini beklemeye başladım... Bu arada ne olduğunu anlamadığım bir biçimde savruldum ve kendimi karla karışık çamurun içinde yatarken buldum. Ne bir acı vardı, ne de bir korku... Şaşkınlık bile yoktu. Hatta ağlamayacaktım ama arabanın çarptığını görünce ağlamalıyım diye düşünüp yaygarayı bastım. Zaten o arada korktum da, canımın acıdığını ve başımın döndüğünü de hissettim. İlk şoku atlatmak bu olsa gerek. Bana çarpmış o.. ( devamı )

Özür Dilemiyoruz Biz!

Fri, 26 Dec 2008 19:04:00 +0200

Evet, insan yapmadığı bir şey için neden özür dilesin ki! Herkes çok zeki de bir tek biz mi aptalız?
Tuğrul abicim, Merve'ciğim bir imza kampanyası başlatmışlar, yüreklerine sağlık.
İmzamı attım ve hatta tüm arkadaşlarıma da mail olarak yolladım. Malumunuz konu, 'sözde' Ermeni soykırımı. Bu konu hakkında çok fazla yazı yazmayacağım ama siteye girip imza atmanızı isterim açıkçası.
Tek bildiğim şey ise şu: Orda burda aydın diye gezinen birçok insan var ama sadece okumuş olmak aydın olmak anlamına gelmedi hiçbir zaman ve bundan sonra da öyle olmayacak. Ermeni soykırımını tabiki kabul etmiyorum. Hala Erzurum'da Erzincan'da toplu mezarlar çıkartılıyor, TÜRKlere ait olan. Benim 'Ermeni Soykırımı' tanımlamam olsa olsa Ermeniler'in Türklere yaptıkları soykırım olabilir!
Sitenin anasayfasında yapılan açıklama aşağıdadır:

Bir Suç İşlemedik ki Özür Dileyelim.
Onlar Aydın Biz ise Türkiye'yiz ve Biz ÖZÜR DİLEMİYORUZ.
TARİHİ SİYASETLE ŞEKİLLENDİRMEYE ÇALIŞANLAR HEM HALKINA HEMDE TÜM İNSANLIĞA KARŞI SUÇ İŞLEMEKTEDİRLER. TARİHİ TARİHÇİLERE BIRAKIN!
Duyarlı Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşları! Özür dileyerek Türkiye üzerine oyun oynayanlar ve bilmeden bu oyunda figuran olanlar amaçlarına ulaşamayacaklardır. Bu oyunu yazanlara ve oynayanlara karşı toplumumuz ayrı ayrı birçok reaksiyon göstermeye başlamıştır. Bu oyunu bozmak için tek bi.. ( devamı )

Galata_Nimet Abla_Çakıl Taşları

Sun, 21 Dec 2008 00:16:00 +0200

Gittim bayram harçlıklarımı çatır çatır harcadım. Önce Eminönü'ne gidip kendime üzerine fenolftalein, metil oranj, metil kırmızısı, potasyum permanganat gibi envai çeşit kimyasalın döküldüğü önlüğümün yerine yepyeni, en gıcırından bir önlük aldım. Zaten diğer önlüğümü geçen haftalarda yakmıştım. Nasıl, diye soracak olursanız; bilemiyorum hiç farkında değildim.
Ardından Galata'ya gidip afiyetle balıklarımızı mideye indirdik.
Zengin olacağımı hissettiğimden olsa gerek karnımızı bir güzel doyurduktan sonra soluğu Nimet Abla'da aldık. Ben 4 tane bilet aldım. Hadi hayırlısı. :)
Baya kalabalıktı ama ben, bu tarz kalabalık yerlerde, nasıl yaptığımı kimsenin hatta benim bile anlamadığım bir şekilde, insanların arasından çok çabuk sıyrılıp işimi halledebiliyorum. Yetenek meselesi işte.
Baktık bileti alan herkes gülerek çıkıyor. Baya ilginç geldi. Ben biletleri aldıktan sonra onlar gibi gülerek çıktım mı oradan bilemiyorum. Zaten her şey o kadar kısa sürede oldu ki bu kadarını ben bile tahmin edememiştim. Ne biliyim, kuyrukta sıra beklemeyi falan düşünüyordum, hayallerim suya düştü. Hiçbir şey anlamadım bu işten.

Can sıkıntısından Kabataş'a ve .. ( devamı )

İ nokta Melih Gökçek_Kemal Kılıçdaroğlu Sözde Düellosu

Thu, 18 Dec 2008 23:58:00 +0200

Dün komedi niyetine Uğur Dündar'ın sunduğu, İ nokta Melih Gökçek ve Kemal Kılıçdaroğlu'nun sözde 'Düellosu'nu izledim. Gülmekten altıma yapacağım diye az tırsmadım hani. Hayır, benim gözümde İ 'nokta' Melih Gökçek zaten en başta fauldeydi ama adam kendisinden beklemediğim bir performans gösterip o kısa süre zarfında kendi kalesine gol atıp durdu. Doğrusunu isterseniz ben atılan bu golleri sayamadım.
Kemal Kılıçdaroğlu'nu da ayreten takdir ettim. Hakikaten sabır denen şey bana ne kadar uzakmış, bunu gözlerimle kanlı canlı gördüm. Adam bütün saçmalıkları nasıl sabırla dinledi, hayret doğrusu. Ben bir ara evde, televizyonun başındayken, ben Ankara'da doğmuş ve orada büyümüş birisi, kulaklarımda alev toplarıyla izledim bu sözde düelloyu. Tabi bir taraftan cep telefonuma gelen "Abra, dolandırılmışsınız...." şeklindeki mesajlarla da cebelleştiğimi söyleyebilirim.
Aslında programda beni en çok güldüren şey; İ nokta Melih Gökçek'in Kemal Kılıçdaroğlu'nun yapmamasını istediği şeyleri belirttikten sonra onları ve hatta daha fazlasını yapması ve söylemesiydi. Bu benim gözümde insanın kendini milyonlarca insanın önünde rezil etmesinden başka hiçbir anlam taşımıyordu açıkçası. Konu Ankara'nın doğalgaz sayaçları olmasına rağmen, bu konu hakkında, bırakın bir sonuca varmayı konuşulamadı bile. Tabi Ankara'nın Büyükşehir Belediye Başkanı'nın buradaki payını görmemek mümkün değil. Takdir ettim bu çabasını. 'Alnını.. ( devamı )

Bir Fizikokimya Laboratuvarı Klasiği Daha...

Mon, 15 Dec 2008 19:53:00 +0200

Sabah erkenden okula gittim. Fizikokimya laboratuvarımız vardı. Bildiğiniz 'öküz' demeyeceğim zira öküzler çalışkan hayvanlar mıdır bunu bilemiyorum, 'karınca' gibi ya da 'arı' gibi çalışıp laboratuvara girdim. Ne sorsalar bileceğim o durumdayım. Herneyse, hoca geldi.
-Çıkarın kağıtlarınızı,
1) Gay Lussac Deneyini ve Kanunu açıklayınız, denklem ve grafiklerle gösteriniz.
2) Charles-Gay Lussac Kanununda kullanılan sistemde civa yerine herhangi bir sıvı kullanılabilir miydi, açıklayınız.
3) Mutlak sıfırı tanımlayınız....
İzokoru tanımlayınız.
-Evet, sorular bu kadar.

Başladım harıl harıl yazmaya ama bir yandan da nasıl tırsmış durumdayım. Evet, sorular en dandirik olanlarından ama çalıştığımız föyde Charles Kanunu ya da Gay Lussac Kanunu diye bir ayrım yoktu, aksine ikisi birarada verilmişti. Neyseki ben bu sorulara hazırlıklıydım. Yalnız sınavdan sonra aklıma geldi, bir yerde 'boru' kelimesini kullanmam gerekirken sanırım aceleden 'termometre' yazdım, zira düşünecek kadar vaktim yoktu. Termometre yazıp yazmadığım konusunda şüphelerim olsa da umarım öyle yazmamışımdır, o kadar alakasız olur ki, ben hoca olsam o kağıdı okuma gereği bile duymam. Umarım hoca bu sayfayı okumuyordur.
Gelelim izokora, sınavın en dandik ötesi sorusu olan izokorun yerine nasıl olup da gidip izobarı anlattım buna inanmakta halâ güçlük çekiyorum. Bu hata kabuledilebilir bir hata değil, kendimden çok utanıyorum. Herneyse iki sayfayı doldurduktan sonra kafamı bir kaldırdım yanımdakilerin hiçbirinde ka.. ( devamı )

Bugünüm...

Wed, 10 Dec 2008 22:21:00 +0200

Bugün benim için oldukça yorucu bir gündü. Yıllardır görmediğim halam ve hiç görmediğim bir sürü akrabayı bugün evimizde ağırladık. Kuzenim falan da gelmişti, onları da uzun zamandır görmemiştim.
İstanbul'da kardeşimle 3. senemiz ama henüz evimizi bilen pek fazla eş dost yok. Zaten babamlar da bu bayram İstanbul'a gelmemiş olsalardı, kimbilir ne zaman görüşecektik...
Dün de dayımlar falan gelmişti. Çok ilginç, Ankara'da olsak bu kadar misafir gelmezdi.
Bol fotoğraf çekildik, görmemişler gibi. Sağlığınız açısından fotoğrafları koyamayacağım.
Tam bir aile saadeti. Uzun zamandır bu kadar kalabalık içerisinde bulunmamıştım, tabi okul, arkadaş ortamı vs. hariç.
İşin en zor kısmı bulaşıkları yıkamaktı.Biz evde iki kişi olduğumuz için gün içersinde bulaşık yıkamak pek zorlamıyor. Zaten bu yüzden bulaşık makinemiz de yok. Bunun zorluğunu bugün ciddi anlamda yaşadım. Yemekler yendi; çaylar, kahveler, meyve suları içildi. Bende yapılan her şeyin hemen ardından bulaşıkları yıkadım ki birikmesin, yorulmayayım bir anda dedim. Ayy iyiki öyle yapmışım. Zaten bulaşıklar birikmeden yıkadığım halde belim baya ağrıdı. Ama olsun değdi. Kendimi iyi hissediyorum şuan.
Zaten okuyanlarınız bilir annemin pek sevgili ailesinden yana olan şikayetlerimi. Onlara olan kızgınlığım karşında bugün yine babamın ailesi çıktı karşıma.
Onları seviyorum. Gerçi halamla hiç konuşmadım, Türkçe bilmediği için.
Dil, din, ırk vs. b.. ( devamı )

İnsan Köpek, Köpek İnsan?

Wed, 10 Dec 2008 20:12:00 +0200

Yine izlediğim haberlerden birisi üzerine yazım..
Çok duygulandım, hatta gözlerime inanamadım.
Bir köpek hiç yaklaşamadıklarımdan, hiç dokunamadıklarımdan...
Neden?
Korkumdan, canımı yakacaklarından...
Sonra bir otoyol, arabaların vızır vızır geçtiği cinsten...
Bir köpek daha otoyolda, yaralı ya da ölü bilemiyorum henüz...
Canını hiçe sayan köpek, arabaların arasına dalıyor ve sanırım yaralı olan 'arkadaş'ını kurtarmak pahasına canını hiçe sayıyor.
Arabalar daha doğrusu arabaların içindekiler ne mi yapıyor?
Yollarına devam ediyorlar, hiçbir şey olmamış gibi.
Acıyorum, sadece acıyorum.
Köpeklerin de duygularını açık seçik görüyorum orada, arabaların arasından arkadaşını nasıl çekip yolun kenarına getirdiğini hayretler içerisinde izliyorum.
Gözlerim dolu dolu...
İnsan kim olduğunu, ne olduğunu sorgulamadan edemiyor...
Hep söylediğim bir laf vardır; bazen kimin insan, kimin hayvan olduğunu anlayamıyorum şeklinde... Burada da aynı şeyleri düşünüyorum.
Aslında izleyen herkes aynı şeyleri düşünüyor ya da ben öyle olduğunu sanıyor, sanmak istiyorum.
Ben eminim o sırada oradan geçmekte olan insancıklar da televizyonlarının başında o haberi izleselerdi sövüp sayarlardı.
Peki, burada yanlış ne?
Yani, aslında gördüğüm&uu.. ( devamı )

Bir Kurban Bayramı Daha ve Yine Aynı Rezil Kareler...

Mon, 08 Dec 2008 20:40:00 +0200

Yine bir kurban bayramı.
Ve yine televizyonlarda aynı manzaralar...
Rezalet ve mide bulandırıcı.
İnsanlarımız çok becerekli ve erkeklerimizin tamamı da kasap 'kes'iliyor bu günlerde.
'Kes'iliyorlar kesilmesine de bari ellerine yüzlerine bulaştırmasalar...
Müthiş bir kan gölü, kesimleri izleyen çoluk çocuk, kesileceğini büyük ihtimalle sezmiş olan hayvancağızlar, kollarını bacaklarını ya da bilmem nerelerini yaralayan insanlar yığını...
Yazık ya...
Bu görüntüleri görmeyi hak etmiyoruz.Etmiyorsak da olanlardan hiç ama hiç ders çıkarmıyoruz.Bu, bence akıl almaz bir durum.
Ne yani hayvanlara acı çektirmek çok mu hoş?
Ya da hayvanları otoyollarda ezilme ve çamurlu bir tarlanın ortasında kör bıçaklarla kesilme tehlikeleri arasında görmek çok mu eğlendirici?
Peki, çocuklarının, torunlarının gözü önünde o hayvanların canını almak nasıl bir zevk?
Bu şekilde yerine getirilen ya da yerine getirildiği sanılan dini vecibe, amacını aşmıyor mu?
Bugün haberleri izlerken bunları düşünüp durdum. Mazoşist miyiz, yoksa sadist miyiz ya da her ikisi mi buna karar veremedim.
Bu görüntüleri her sene görmek acı verdiği için hiçbir kurban bayramında kurban eti yemiyorum. Hatta yenilen yerlere bile girmek istemiyorum. Kokuları bile rahatsız ediyor.
P.. ( devamı )

Bayram Tatili ve Faydaları

Fri, 05 Dec 2008 09:03:00 +0200

Babam ve Hazal, ki bilmeyenler için söyleyeyim Hazal benim ikizim oluyor hem de tek yumurta olanından, bayram dolayısıyla İstanbul'a yanımıza gelecekler. Mutlu mesut bir bayram geçirmeyi düşünüyoruz. Acayip heyecanlıyım. En son Ramazan Bayramı'nda Ankara'ya gittiğimde görüşmüştük, özlüyor insan...
Cep telefonu, internet, msn vs. gibi şeyleri hayatımıza sokan insanlara teşekkürü bir borç bilirim. Yoksa hayat geçmek bilmezdi...
Bugün cuma, aslında bayram pazartesi günü itibariyle başlıyor sanırsam. Bugün de okula gidecektim güya, ama canım hiç mi hiç okula gitmek istemedi. İçimdeki tatlı heyecanı okulda tüketmek istemedim. Hoca da yoklama almaz herhalde, bayram öncesi.
Babam aradı geçen gün, İstanbul'a geldiğimizde Hazal'ı gezdirecekmişsin dedi....Bak sen...Dedim hiç kusura bakma, sanki ben geziyorum da...Valla ya bir dokuz günlük tatilim var, anamın babamın yanında sıcacık yuvamda durayım istiyorum. Bir de vize final dönemi o kadar arka arkaya hazırlanmışki, dersleri hatim etmem lazım. Bunun dışında bir de ciddi bir şekilde hazırlanması gereken ödevler var ki bu işin en zor kısmı...

Abraxas...
05.12.2008

.. ( devamı )

Tü, Kaka...Kötü Kadın, Cadaloz!!!

Wed, 03 Dec 2008 18:37:00 +0200

Pis ve de kötü kadın, tüü kaka...
Benim gibi sabırlı ve zor sinirlenen bir insanı birkaç saat içinde nasıl çileden çıkarabildin anlamıyor, anlayamıyorum. Bütün beddualarım seninle, öl geber!!! Ya da ölme acı çek, kocandan boşan, çocuğun varsa hasta olsun diyeceğim de senin pisliklerine rağmen yazık o çocuğa, Allah ona sabır versin. Gerçi ben halâ senin evli olduğuna inanmıyorum. Seni kim alır be! İnsanın bile bile ölüme gitmesi böyle bir şey olsa gerek...
Sana nasıl beddua ettim aklın hayalin şaşar, kendine dönüp bakmaya cesaret edemezsin. İşte sen böyle bir pisliksin.
Hayatımda ilk defa böylesine beddua ediyorum. Emin ol bunun acısı çıkacak senden, alma mazlumun ahını... Ki burada mazlum ben oluyorum. İnşallah birgün bana işin düşer de kapımda sürünürsün. O halini görmeyi nasıl isterim bilemezsin. Hayatımın amacı gibi bir şey haline dönüştü. Pislik karı!!! Sana saygı falan duymuyorum, zaten sen saygıyı zerre kadar hak edecek biri bile değilsin. Sen nesin ki??? Ben onu da anlamadım....

Bugün ciddi anlamda sinirlendim ve ardı ardına biraz önce okumuş olduğunuz satırları ve daha fazlasını yazdım. En son ne zaman böylesine sinirlenmiştim hatta hayatım boyunca hiç bu kadar sinirlenmiş miydim, doğrusunu isterseniz, bilemiyorum. Küfürlerimin bile ardı arkası kesilmeyip bir de üstüne sinirden ağladım. Ne yapayım dayanamadım. İçimi bir yerlere dö.. ( devamı )

İçsel...Beynim Dilute Oldu!

Fri, 28 Nov 2008 00:01:00 +0200

İğrenç bir şekilde başlayıp yine iğrenç bir şekilde son bulan vize dönemimin akabinde tüm hissiyat-ı ruhiyemi kaybetmişçesine şuursuzca etrafta gezinirken bugün kafama düşen bir saksıyla, ki bu saksı açıklanan bir not oluyor, kendime geldim ve salya sümük ağlamaya başladım.
İnsan denen yaratık yaşadığı olaylardan ders çıkarmasını bilir, bilmelidir. Her zaman söylenegelen bu lafı duymayan yoktur. Nitekim, bu söz bir kulağınızdan girip de öteki kulağınızdan çıkıyorsa vay halinize, vay halime...
Her yıl olduğu gibi bu yılda gelenek bozulmadı. Sınav sonuçlarımın oldukça düşük geleceğini biliyorum. Bunu bile bile neden çalşmadım derseniz, bu sorunun cevabını bilemiyorum. Saf mıyım, salak mıyım, kendime gereksiz bir güvenim mi var anlamış değilim, zira dersler güveni pek kaldıracak cinsten değil.
Aslında bugün açıklanan sınava -analytical chemistry lab.- hiç çalışamadan girmiştim, aynı günün sabahı fizikokimya lab. sınavım olduğundan...Dolayısıyla benim için çok şaşırtıcı olmadı ama kendime çok kızdım, çünkü sevgili sınıf akadaşlarımın sınavdan aldıkları 90küsürlü notları görünce "Ben de bir mallık var herhalde." sorusu kafamı kurcalamaya başladı. Hemen işe koyulup bilgilerimi aldım, ben saatlerce oturup bu analitik nedir ne değildir, mantığı nedir, hatta bir mantığı var mıdır diye anlamaya çalışırken ve bu sırada da vakit kaybederken millet bu soruların bir tanesine dahi kafa yormayıp ezber yapıyormuş... İlginç doğrusu.Yahu kimyada ezber olur mu, oluyormuş demekki. Bir yaşıma daha girdim, haydi hayırlısı.
La.. ( devamı )

Kafanızı Yastığa Koyduğunuzda Hemen Uyur musunuz?

Sat, 22 Nov 2008 00:08:00 +0200

İnsan kafasını yastığa koyduğu zaman genellikle gün içinde yaşanan gerekli gereksiz olayları, sinirlendiği kişileri, sevdiği insanları, hayalini kurduğu şeyleri düşünüp durur. Tabi bu arada zaman da işler, insana ve yaşama inat. Bir bakmışsınız saatler geçmiş ama uyku konusunda bir arpa boyu yol kat edememişsiniz.
Evet, bu yazdıklarım tamamıyla beni anlatıyor_DU!
Son zamanlarda ciddi bir şekilde uyuyorum, başlığa 'kafanızı yastığa koyduğunuzda...' diye yazdım ama ben kafamı daha yastığa koyamadan uyuyorum; otobüste, koltukta, televizyon başında, okulda sıranın üstünde vs. Kendimi acayip yorgun hissediyorum, sürekli bir uyku modu. Açıkçası bu durum canımı sıkıyor. Zannedersem buna sebep tam olarak ders programım. Sabahın 08.30 unda başlayıp akşam 16.00 gibi biten dersler insanda hal bırakmıyor. Bir de bunun içinde saat 10.30dan 16.00ya kadar -o da eğer deneyleri o saate kadar başarıyla bitirebilirseniz- yaptığımız laboratuvar dersleri var ki, sormayın gitsin. O saatler arası oturmak için en fazla yarım saatlik bir boşluk bulabiliyorum ki, bazen o şansım da olmuyor. Eee hal böyle olunca eve gider gitmez atıyorum kendimi yatağa, yatış o yatış. İşin daha da vahim yanı daha hayatımın baharında bacaklarımda varis çıkacak korkusuyla yaşamak ki o da ayrı bir dert.
Herneyse, aslında normal şartlarda bir insanın kafasını yastığa koyduğu andan itibaren 7dakika içerisinde uykuya geçmesi gerekirmiş.Bir de uyumadan önce çok aç ya da tok olmamak gerekiyormuş. Ayrıca kafeinli, alkollü, kolalı içeceklerden ve tütünden de uzak durmak gerekiyormuş ve tabiki saat kaçta yatılırsa yatılsın aynı saatte kalkmak gerekiyormuş. Ki son yazdığım şey, benim .. ( devamı )