Bir anda aklıma geldi, bugün benim kuzenim doğumgünü. Kutlamadım valla, biraz önce bir baktım 9 Ekim yazıyordu."Anaaaa" diyerek bir tepki gösterdim, annemle babamın da evlilik yıldönümü laf aramızda. Zaten bu ekim ayı, nasıl bir aysa bir sürü tanıdığım bu ayda doğmuş, nişanlanmış, evlenmiş vs... Mesela 14 Ekim benim ikizimin doğumgünü. :p Neyse kuzenim şimdi yurtdışında, daha gideli bir ay oldu, ama görüşmeye vaktimiz olmamıştı. Aslında başka şeyler de oldu da artık geldiği zaman görüşücez onunla. Zaten bizim aile toplu halde garipleşti, herkese bir haller oldu, niyeyse artık anlamadım gitti. Oldum olası anlamamışımdır zaten. Bizim aile derken bahsettiğim kısım annemlerin taraf oluyor... Pek haz etmem zaten annemin ailesinden ama benimsemişim herhalde bizim aile dediğime göre... Neyse babamların aile süperdir, laf ettirmem. Eden olursa da zaten karşısında beni bulur. Tepkim sert olur, çok sert olur. Hatta bir keresinde aile meclisi olarak toplanmıştık, teyzemler bilmem neler falan... Anneannem bir laf etti herhalde, demediğimi bırakmamıştım. Zaten hiç sevmem kendisini. Annem bile sevmiyor, sırf annemin annesi diye saygı duyuyorum da işte o zaman nasıl patladığıma ben de şaşırmıştım. Hararetli bir şekilde konuşurken, sanırım biraz dedem üzerinden demogoji yaptım, bir süre sonra hepsi ağlıyordu. Üstüne bir de "Yalandan ağlamayın!"falan diye bağırmıştım. Zaten işe yarar bir insan varsa o da dedemdir, Allah rahmet eylesin hiç tanımadım kendisini. Öldüğünde 1.5 yaşımda bile değilmişim. Aradan geçmiş 20 yıl, halâ dedemden bahsederler saygıyla_sevgiyle, anneannem hariç tabi. O kimseyi sevmez kendinden başka. O yüzden ben de onu sevmem. Bence sevgi denen şey karşılıklıdır, beni sevmeyen bir insanı ben de sevmem, saygı duymak ayrı tabi. Kendisine saygı duyduğumdan yüzünü görmeye bile tahammül edemiyorum, yanyana gelsek zaten kesin bir olay olur. O gün bir de Tekirdağ'da teyzemlerin evindeydik, tam olarak beş tane teyzem var da hiçbiri bir işe yaramıyor. Neyse bunları evlerinde rezil etmiştim ama hiç pişman değilim, söylediklerimin hepsi doğruydu çünkü, tek kelime edemediler. Oh canıma değsin. Yalandan ağlıyorlar bir de, vah vah. Sanki üzülücem de susucam sandılar, ne susacakmışım zaten üzülmesem patlar mıydım! Kardeşlerimi de beni de aptal falan sanıyorlar herhalde, hep susuyoruz ya... Bizde de ne sabır varmış, sus sus sus nereye kadar... Yalanın bini bir para, ne biçim insanlar... Bir de okumuşuz, görgülüyüz, şöyleyiz böyleyiz diye geçiniyorlar... İnsan olamadıktan sonra, okumuşsun, paran olmuş ne anlamı var! -Hiç anlamı yok tabi. Asıl benim şaşırdığım annemin nasıl o annenin karnından çıktığı. Annemi zaten hep dedeme benzetirler, hep sabrediyor, içine atıyor o da ama biz biliyoruz tabi, gözünden anlarım ben annemi. Ben de zaten annem gibi saf, temiz kalpliyim ya, hep üstümüze geliyorlar. Kardeşlerim de öyle ama bu yazın ikizim vallaha tüm yalanlarını yüzlerine vurdu. Nasıl bozuldular. Yalan söylediğini söylüyorsun, hala bir kılıf bulmaya çalışıyorlar ya çok komik oluyorlar, artık gülüp geçiyoruz. Ay bir de yalan söyledikleri şeyleri duysanız, gülmekten koparsınız da ben sağlığınız açısından buraya yazmıyorum artık o derece düşünün yani... Herkes yalan söyler de yalan söylemenin de bir adabı var... Neyse ben bunlarla ilişkimi tamamen kestim, annemlere de dedim zaten. Annem de babamla konuşuyordu bir ara duydum "Çocuklar uzakta ya bunları kendi taraflarına çekmeye çalıştılar da çocuklar bak, onlar da anladılar, ilk başlarda korkmuştum biraz." falan dedi. Düşünün artık, bunu söyleyen annem yani onların ablası, kardeşi, kızı... Bir de çok bağlılar birbirlerine güya, hepsi yalan var ya sırf gösteriş... En son kapıyı çektim çıktım ya kesin birbirleriyle haberleştiler. Teyzemin biri Tekirdağ'dan Ankara'ya gelmişti. Ben İstanbul'daki teyzemle tartışmıştım. Bayramda hiç aramadı, sanki çok lazımdı. Tekirdağ'dan gelen teyzem de embesil midir nedir, bayramın üçüncü günü eşi geldi "Biz eve gidiyoruz da bir hoşçakalın deyim"dedi. ben de o sırada yatıyordum, neyse bu gitti kalktım "Niye gelmiş." falan dedim, hanımefendi teşrif edememiş, yüzü yok herhalde. Nasıl bir saçmalıktır, bayram günü kapının önüne gelip de hoşçakal demek. Hiç gelme kardeşim, insanlar da beyin denen bir şey vardır, bunlar da ne var anlamadım. Allah akıl fikir dağıtırken nerdeydiler acaba... İnsan dediğin insanlığından utanıyor.... Herneyse, konuyu çok dağıttım, Murat Abimin doğumgünü kutlu olsun. :) Murat Abim bu yazıyı okusa var ya sinir krizi geçirir, ne biçim doğumgünü kutlaması bu diye. Bir doğumgünü kutlayacağım diye tüm aileyi yerden yere vurdum, ben de az değilim valla. Şuanda kendimden korktum. Neyse ama Murat Abim onlar gibi değil, bir keresinde erkek kardeşimi bir de beni almıştı, teyzeme gidecektik (bu da başka bir teyze), neyse ona gitmeden önce başka bir yere gitmiştik. O zaman da üçümüz birden depresyondaydık, baya konuşmuştuk... Hatta ilk defa o zaman konuşmuştuk, Murat Abimin onlar gibi olmadığını da ordan biliyorum zaten. En azından ortak yanlarımız vardı, insan olmak gibi. Yine bir iğneleme yaptım galiba, bu yazının güvenliği açısından bir nokta koymanın vakti geldi, yoksa susturulana kadar susmayacağım. :) NOKTA.
akrabalar önemli, bence insanları olduğu gibi kabullenmek gerek, yalanlarıyla, hatalarıyla...
sonucta kan bağı var, ne kadar dışarıdan insanlarla dostluk kursan da akrabalık bağı başka...
hep affedici olmak gerek, farkında olarak farkında değilmişsin gibi yapabilmektir anlaşabilmek, belki hoşgörünün tanımı da bu bence
ABRAXAS'IN DÜNYASINA HOŞ GELDİN!!!
Bir girdin mi dünyama bir daha çıkış yok, tüm kapılar kapalı ardına kadar. Ama korkma ne kelepçelerim var ellerine takacağım ne de prangalarım var ayakların için. Benim bir kalbim var, orada da herkese yer var fazlasıyla, anlayacağın oldukça büyük. Ben sıkıldıkça bir şeyler karalıyorum, aslında bir şeyler yazmak için sıkılmam da gerekmiyor. Evde herkes uyurken içim içimi yiyor adeta, uyuyamıyorum. Ev halkına ayıp olmasın diye yatağıma uzansam da dayanamayıp kalkıyorum. 2 de yatağa mı girdim, 3 de bilin ki kalkıp yazmaya başlamışımdır. Garip bir şahsiyetim ama olsun, alışırsın kolayca. Çok zorlamam seni, ama yok ben istemiyorum ne senin yazılarını, ne blogunu dersen o zaman da kaçışın yok bir yere. Kalbimde yine yerin olur ama hüzünler bölümünde ben kendimi yer dururum, yine gelmedi diye;
Neyse bu kadar duygusallık yeter bana.
İstiyorum ki herkes bir şeyler okusun, yazsın da şu cehaletimiz bir şekilde ortadan kalksın. Toplum olarak rahatlayalım artık. Sadece bloglar için değil sözüm, hiç durmadan bütün gün bloglarda gezinmenin de bir mantığı yok, sen de eline geçen her şeyi oku işte kardeşim! Arada da okuduklarını ya da yazdıklarını paylaş bizlerle.
Benim de genelde yazdığım şeyleri çıkarıp da birilerine gösterecek kadar cesaretli olduğum söylenemez ama sanal ortamda işler değişiyor.
Ben de o an içimden geçenleri ufak bir makine parçasına dolduruyorum...
Ufak mı dedim??? -Pardon... :)))
Bu 'ufak' makine parçası sayesinde blogcu da aksitabraxas linkine tıklayan herkes yazdıklarımı okuyabiliyor.
Sanırım bu şekilde kendimle ve yazılarımla ilgili olarak çok daha büyük bir iş yapmış oldum ve bunu düşünmek bile beni gerçekten mutlu etmeye yetiyor.
Umarım SEVGİLİ OKUYUCU, seni de mutlu edebilme maharetini gösterebilirim.Kendime başarılar dilerken, senin de blogumda iyi vakit geçirmeni dilerim; tekrar DÜNYAMA HOŞ GELDİN!!!!
