Çocuk istismarı diye başladım söze. Neyden bahsedeceğimi tam olarak bilemiyorum açıkçası. Neden diyeceksiniz? Bilemiyorum. Yazılacak çok şey var aslında. Dayak, tecavüz, cinsel taciz, duygusal istismar...Hepsi o kadar kötü şeyler ki, öncelikle bütün bunlar çocuklarımızın ruhunda -bizler bilmesek, görmesek, anlamasak ya da anlamak bile istemesek de- derin yaralar açmaktadır. Dolayısıyla ebeveynlerin çocuklarıyla ilgilenmeleri, onları dinlemeleri ve belki de en önemlisi onlara güvenmeleri ve onları anlamak için çaba göstermeleri gerekmektedir. Yazıyı yazmaya başlamadan önce çocuk istismarı ile ilgili birtakım yazılar okudum. Dünya Sağlık Örgütü (World Health Organization) verilerine göre cinsel istismara maruz kalan çocukların yaş gruplarına göre dağılımı hiç de iç açıcı değil; %30'u 2-5, %40'ı 6-10, %30'u ise 11-17 yaş grubunda bulunmaktadır. Buradan da görüldüğü gibi çocukların %70'i 2-10 yaş grubu arasında bulunmakta ve bence bu dehşet verici bir oran. Dileriz ki böyle oranlamalara hiç gerek kalmasa ama maalesef yaşadığımız dünya çocuklara dahi acımıyor. Bu çocukların birçoğu, yaşadıklarını anlatmaya çekiniyor. Birçok çocuk ailelerinin buna inanmayacağını ve bunu söylediklerinde azar işiteceklerini ve hatta dayak yiyeceklerini düşünüyorlar ve erken yaşta hem fiziksel hem cinsel hem de ruhsal açıdan zarar gören çocuklar iyice içlerine kapanıyorlar ve aslında bir anda bütün hayatları başlamadan bitiyor. Çünkü bu çocuklar insanlara olan güvenlerini yitiriyorlar ve küçük yaşta yaşadıkları bu bunalımı hayat boyu atlatamıyorlar.Biz ise bu çocuklardan; başarı, güven, ilgi, zaman ve daha birçok şey bekliyoruz, ancak onların neler yaşadığını sanırım hiç ama hiç merak etmiyoruz... Ailelerin birçoğu malumunuz günümüzün ve aslında her zamanın en büyük problemlerinden biri olan paradan muzdarip durumda. Parasal sıkıntılar içerisinde çocuklarını unutan aileler çocuklarını nasıl bir karanlığa ittiklerini fark etmeyebilirler. Yazık çocuklarımıza, o kadar yalnız bir nesil yetiştiriyoruz ki, söyleyecek laf bulamıyorum.Utanıyorum... Cinsel istismara değinmeye çalıştım başta ancak bütün bu yazdıklarım ailelerinden fiziksel şiddet gören çocuklar için de geçerli. Ben bütün bunları gazete haberlerinde okuyorum ya da televizyon programlarında izliyorum. Bunun için şanslı olduğumu söyleyebilirim. Hatta bu çocukların yaşadıklarını da anlamakta güçlük çekiyorum. Tabi ki asla dayak yiyen, cinsel istismara maruz kalan çocuklarımızın yerinde olmayı istemezdim ama onları hiçbir zaman tam olarak anlayamayacağımı(zı) düşünüyorum. Bunun içinse üzülüyorum, çünkü her zaman dediğim gibi çocuklarımızın hepsi dünyanın tüm güzelliklerini yaşamayı hak ediyorlar. Ailelere çok büyük görevler düşüyor. Bunu söylemekten hiç bıkmayacağım, yaşı ne olursa olsun dinlemeyi_anlamayı bilelim, bilmiyorsak da öğrenelim. Çünkü bugün bu sorunlarla baş eden, baş etmeye çalışan çocuklarımız yarın büyüyüp yetişkin bir birey olacaklar ve toplumda yerlerini alacaklardır ve aynı çocuklar yeni bir nesil yetiştirmeye başlayacaklardır...Uzun lafın kısası ÇOCUK İSTİSMARINA HAYIR!
Saplantılı beyinler...
Yetersiz duygular...
Tatmin edilmemiş egolar...
Günah keçisi ise; masum, bihaber, çaresiz ve tertemiz çocuklar.
Öyle bir düzen ki altta kalanın canı çıksın diye bağıranlar.
Hayırlar havada uçuşuyor ama kulaklarda tıkaçlar.
Yapanlara değil benim asıl isyanım, susanlara.
Bu kadar mı körsünüz, bu kadar mı duygusuz...
Lanetler yağıyor dillerden ama
Pratikte boşluklar var.
Susuyoruz! Bağırsak dahi susuyoruz!...
Asıl suçlular biziz.
Cezalarını kesemiyoruz!!!
Güzel yazılarınız var.
Kelimelere hükmetmeyi iyi biliyorsunuz.,
Araştırmayı,incelemeyi seviyor ve edindiğiniz bilgileri kendi düşüncelerinizi de katarak ustalıkla kaleme almayı başarabiliyorsunuz.
Güzel bir blog sayfanız var.
Mahkemeler,
düzeni temin etmek, adaletsizlikleri,haksızlıkları gidermek,insanların haklarını korumak için vardır.
Eğer blog sitesi kapatılmış ise,önemli bir sebebi var demektir.
Atatürk'ümüze birileri söğüp sinsin istermiydiniz o sitede?
Neden kapatıldı, daha doğrusu erişim engellendi bilmiyorum ama,hakimlerimize sonsuz güvenim var benim.
Mustafa filmine gelince.
O filmi seyretmedim.Blog sayfalarındaki bir çok arkadaşımdan eleştiriler okudum o film hakkında.
Atatürk'ün insani yönünü ön plana çıkardığı ve toplumda çok hoş karşılanmayan bazı alışkanlıklarının açıkça işlendiği için eleştiriyorlardı filmi.
Oysa bu konular zaten biliniyordu.
Biz Atatürk'ü olduğu gibi seviyoruz.İnsan olarak yani.
İçkiyi severdi, kadınlara da ilgisi vardı.
Varsın olsun.
Sonuçta o da bir insandı.
Ama bizlere bu vatanı armağan etti.
Böyle ufak detaylar onun büyüklüğüne gölge düşürür sanıyorlar.yanılıyorlar.
Filmi metettiğinize sevindim doğrusu.
Çocuk istismarı konusu ise, hepimizin yarası.
Keşke bu konuda daha çok şeyler yapılabilse.
Ama,
konuyu ele alış biçiminiz bile güzeldi.
Her şey için tebrik ve teşekkürler.
aksitabraxas:
Bu ne güzel bir yorum, kendimi önemli hissettim bir anda. :)
Blogların kapatılması yanlış bilmiyorsam digitürk ün yayın haklarından kaynaklanan bir sorunmuş, öğrendiğime göre. Yani problem bir ya da iki blogla alakalıymış ama blogspottan yanıt alamayınca hukuki yollara başvurmuşlar.
Atatürk'ün insani yönünü anlattığı için eleştiriliyor film aslında. Ben insanlarımızın Atatürk'ü tarih kitaplarından ve heykellerden çıkaramadığını düşünüyorum. Yani; ne bileyim onu ulaşılamaz, efsanevi ya da peygambervari görmek bana çok uzak. Ya da onu farklı ve herhangi bir varlık olarak düşünmek...
İNSAN. Olay bu bence. Onun da bir insan olduğunu kabul etmekte. Kaldı ki bir ülke kuran 5 yıla birçok devrim sığdırabilen birisinin sigara içmesi ya da alkol alması çok sıradışı şeyler değil. İçmeyebilir miydi? Tabi ki ama içmişse de bunun üstünü örtmenin bir anlamı yok. Sizin de dediğiniz gibi bu tür detaylar Atatürk'e hiçbir şey yapmaz, onu küçültmez. Ona olan sevgimizi azaltmaz, azaltmamalıdır da zaten. Bahsettiğiniz yorumları birkaç gündür ben de duyar oldum; ancak insanların filmi dikkatli izlediğini düşünmüyorum. Filme gitmeyenler bile _2dk önce babam aradı_ film hakkında yorum yapıyor ve hatta filmi eleştiriyorlar. İnsan görmediği ya da duymadığı bir şey hakkında nasıl yorum yapar, doğrusu ben buna cevap veremiyorum. Birçok insan da zaten duyduğu ya da okuduğu yorumların etkisi altında filmi izledi.Bunlar önyargılara sebep oluyor ve bir önyargıyı yıkmak hakikaten çok zor.
Herkes 'Can Dündar Atatürk için ne yaptı?' nın derdine düştü ama ben 'Siz Atatürk için ne yaptınız?' diye soruyorum.
işimize yaramayan evimizin bir köşesinde kalmış eşyaları veb sitem aracılığıyla ihtiyaç sahiplerine ulaştıralım.
paylaşım hakkında değişik düşünceleriniz varsa lütfen blog sayfama yazın.
sevgi ve saygılarımla.
ABRAXAS'IN DÜNYASINA HOŞ GELDİN!!!
Bir girdin mi dünyama bir daha çıkış yok, tüm kapılar kapalı ardına kadar. Ama korkma ne kelepçelerim var ellerine takacağım ne de prangalarım var ayakların için. Benim bir kalbim var, orada da herkese yer var fazlasıyla, anlayacağın oldukça büyük. Ben sıkıldıkça bir şeyler karalıyorum, aslında bir şeyler yazmak için sıkılmam da gerekmiyor. Evde herkes uyurken içim içimi yiyor adeta, uyuyamıyorum. Ev halkına ayıp olmasın diye yatağıma uzansam da dayanamayıp kalkıyorum. 2 de yatağa mı girdim, 3 de bilin ki kalkıp yazmaya başlamışımdır. Garip bir şahsiyetim ama olsun, alışırsın kolayca. Çok zorlamam seni, ama yok ben istemiyorum ne senin yazılarını, ne blogunu dersen o zaman da kaçışın yok bir yere. Kalbimde yine yerin olur ama hüzünler bölümünde ben kendimi yer dururum, yine gelmedi diye;
Neyse bu kadar duygusallık yeter bana.
İstiyorum ki herkes bir şeyler okusun, yazsın da şu cehaletimiz bir şekilde ortadan kalksın. Toplum olarak rahatlayalım artık. Sadece bloglar için değil sözüm, hiç durmadan bütün gün bloglarda gezinmenin de bir mantığı yok, sen de eline geçen her şeyi oku işte kardeşim! Arada da okuduklarını ya da yazdıklarını paylaş bizlerle.
Benim de genelde yazdığım şeyleri çıkarıp da birilerine gösterecek kadar cesaretli olduğum söylenemez ama sanal ortamda işler değişiyor.
Ben de o an içimden geçenleri ufak bir makine parçasına dolduruyorum...
Ufak mı dedim??? -Pardon... :)))
Bu 'ufak' makine parçası sayesinde blogcu da aksitabraxas linkine tıklayan herkes yazdıklarımı okuyabiliyor.
Sanırım bu şekilde kendimle ve yazılarımla ilgili olarak çok daha büyük bir iş yapmış oldum ve bunu düşünmek bile beni gerçekten mutlu etmeye yetiyor.
Umarım SEVGİLİ OKUYUCU, seni de mutlu edebilme maharetini gösterebilirim.Kendime başarılar dilerken, senin de blogumda iyi vakit geçirmeni dilerim; tekrar DÜNYAMA HOŞ GELDİN!!!!
Seyhan Topal